و خداوند مهربان عشقه را با عشق آفريد .... و در او همان نمود كه در عشق بود .چرا كه طبيعت عشقه چيزي جداي از وابستگي جان و بالندگي روح نبود .......
و خداوند عشقه خالق بي نظيري بود .....او را آفريد و نامش را عشقه يا مهربانك نهاد .
آخر خدا عشقه را با عشق آفريد ...... وعشقه ‘ از عشق آموخت كه هر چند مهربانك ‘ ولي مخرب و ويرانگر بود ..... و اينچنين شد كه عشقه بر دل هر گياهي رست وبر سر هر ديواري كه خانه كرد‘ هديه اش ‘ تباهي و ويراني بود .
عشقه موزي پيچكي بود به درخت آويخته ‘ كه در سايه مهرباني و لطف بي دريغش : پاورچين ‘ پاورچين شيره جانش مي مكيد و تباهش مي كرد .
و اينچنين بود عشقه ....... هم مهربانك و هم خون پسند ...... هم مرهم بود و هم سم ‘ هم دلنشين بود وهم ويرانگر ....... آخر خداوند عشقه همان خداوند عشق بود و خداوندگار مهربان ‘ عشقه و عشق را آفريد تا مردمان بدانند كه ذات هيچ مهربانكي ‘ جز ذات بي همتاي او ‘ تا هميشه بر مهرباني و عشق استوار نيست ..........................